بیدستان

...

کفشهای تا به تا و وصله دار من کجاست؟ خاطرات خوب و شیرین بهار من کجاست؟ کوچه های خاکی و باهم دویدن هایمان شور و شوق خنده ی بی اختیار من کجاست؟ کاهگل ها عطر دفترهای کاهی داشتند خاک باران خورده ی ایل و تبار من کجاست؟ کو دبستان؟ کو کلاس درس؟ کو آن نیمکت؟ همکلاسی همیشه در کنار من کجاست؟ باغ سرسبز الفبا را چرا گم کرده ام؟ سطر سطر سیب های " آب" دار من کجاست؟ آتش پیراهنت مانده ست در من سالها ریزعلی! تنهای تنهایم قطار من کجاست؟ مانده جای ترکه اش بر روی دستم، کو خودش؟ درس سارا، درس شیرین انار من کجاست؟ رفت آن روباه مکار و پنیرم را ربود زاغ خوش آواز روی شاخسار من...

همه روز روزه بودن همه شب نماز کردن همه ساله از پی حج سفر حجاز کردن به مساجد و معابد همه اعتکاف جستن ز ملاهی و مناهی همه احتراز کردن شب جمعه ها نخفتن به خدای راز گفتن زوجود بی نیازش طلب نیاز کردن پی طاعت و زیارت به نجف مقیم گشتن به مضاجع و مراقدسفر دراز کردن به خدا قسم کسی را ثمر آنقدر نبخشد که بروی مستمندی در بسته باز کردن سروده جلال بنایی...

این کار واقعا مصداقی از ضرب المثل تومو میبینی و او پیچش مو تو ابرو او اشارتهای ابرو از آن جهت که نگاه ظریف و هنرمندانه یک کاریکاتوریست یا نقاش را نشان میدهد. و اما شعری که ضرب لمثل شده است برگرفته از شاهکار وحشی بافقی یعنی شیرین و فرهاد است . و اصل آن : تو مو بینی و مجنون پیچش مو تو ابرو، او اشارتهای ابرو ...

یاد من باشد فردا دم صبحجور دیگر باشمبد نگویم به هوا، آب ، زمینمهربان باشم، با مردم شهرو فراموش کنم، هر چه گذشتخانه ی دل، بتکانم ازغمو به دستمالی از جنس گذشت ،بزدایم دیگر،تار کدورت، از دلمشت را باز کنم، تا که دستی گرددو به لبخندی خوشدست در دست زمان بگذارم(فریدون مشیری) ...

ای ایران ای مرز پرگهر ای خاکت سرچشمه ی هنر دور از تو اندیشه بدان پاینده مانی و جاودان ای دشمن! ار تو سنگ خاره ای من آهنم .... (برگرفته ازوبلاگ سرزمین جاویدان)...

روستا زاده ای را پدر به تحصیل علم فرستاد پس از چند سالی که به موطن باز آمد دانشمندان اختبار کردند عامی بر امد پدر پرسید در این مدت دراز عمر چه گذشت؟ او گفت: یک روز من مریض شدم یک روز استادم یک روز من به گرمابه رفتم یک روز استادم یک روز من جامه میشستم یک روز استادم و روز هفتم آدینه بود. امثال و حکم دهخدا...