آری آری زندگی زیباست

سیاوش کسرایی

قسمت کوتاهی از شعر بلند آرش کمانگیر

برف می بارد

برف می بارد به روی خار و خاراسنگ

كوهها خاموش

دره ها دلتنگ

راه ها چشم انتظار كاروانی با صدای زنگ

بر نمی شد گر ز بام كلبه های دودی

يا كه سوسوی چراغی گر پيامی مان نمی آورد

رد پا ها گر نمی افتاد روی جاده های لغزان

ما چه می كرديم در كولاك دل آشفته دمسرد ؟

آنك آنك كلبه ای روشن

روی تپه روبروی من

در گشودندم

مهربانی ها نمودندم

زود دانستم كه دور از داستان خشم برف و سوز

در كنار شعله آتش

قصه می گويد برای بچه های خود عمو نوروز

گفته بودم زندگی زيباست

گفته و ناگفته ای بس نكته ها كاين جاست

..

آسمان باز
آفتاب زر
باغهای گل
دشت های بی در و پيكر
سر برون آوردن گل از درون برف
تاب نرم رقص ماهی در بلور آب
بوی خاك عطر باران خورده در كهسار
خواب گندمزارها در چشمه مهتاب
آمدن ٬ رفتن ٬ دويدن
عشق ورزيدن
غم انسان نشستن
پا به پای شادمانی های مردم پای كوبيدن
كار كردن ٬ كار كردن
آرميدن
چشم انداز بيابانهای خشك و تشنه را ديدن
جرعه هايی از سبوی تازه آب پاك نوشيدن
گوسفندان را سحرگاهان به سوی كوه راندن
همنفس با بلبلان كوهی آواره خواندن
در تله افتاده آهوبچگان را شير دادن
نيمروز خستگی را در پناه دره ماندن
گاه گاهی
زير سقف اين سفالين بامهای مه گرفته
قصه های در هم غم را ز نم نم های باران شنيدن
بی تكان گهواره رنگين كمان را
در كنار بان دیدن
يا شب برفی
پيش آتش ها نشستن
دل به روياهای دامنگير و گرم شعله بستن
آري آری زندگی زيباست
زندگی آتشگهي ديرنده پا برجاست
گر بيفروزيش رقص شعله اش در هر كران پيداست
ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست